دو پرستوی مهاجر

اگر گلی بودم شاخه ای از خود تقديمت می کردم. اگر اشک بودم زير پاهايت می باريدم. اگر بهار بودم شکوفه ای از عشق تقديمت مي کردم. اگر ساز بودم آهنگ دوست داشتنی ات را برايت می زدم. اما افسوس که : نه بارانم نه اشکم نه بهارم و نه ساز. اما هر چه هستم و هر جا باشم با تمام وجود خواهم گفت : دوستت دارم ویدا...